محزون
 
قالب وبلاگ
نویسندگان
نظر سنجی
نظر شما درباره ی رمان راز تنهایی مریم؟





صفحات جانبی

یار

شعر   من   ، مثل    دلم    حال    و  هوایِ غم دارد                                                   نگی    بی‌   معرفته   ، رنگ چشات رو كم داره

آخه  اون  ،رنگِ چشات، قشنگیِ خاصّی داره                                                      اگه   سهم    من    نشه   ،   جونم   و    بر   لب میاره

اون لبات  ، مثلِ یه غنچه‌س، كه هنوز وا نشده                                                      صدفِ    لبهایِ غنچه‌ت، كلّی مروارید داره

دیگه      پوستت     رو    نگم      ،    محشر       كبرایی    داره                                                     زیبائیت   ،    مضاعفه   ،  به   یُمنِ رنگی كه داره

زلف    ای     كمند     و       افشون شده    و    به   اندازه                                                      برا    جذابیتت   ،     حكم    یه     الماس    رو        داره

مهربون  ،   خدا  ،   یه عالم   ،   مخلوقِ   قشنگ داره                                                    اما، بین خوشگلاش، تو رو رویِ سر میذاره.




[ یکشنبه 7 خرداد 1391 ] [ 06:02 ق.ظ ] [ Hasan Sadati ]

پدر


دل من می‌خواهد

باز تكرار شود زندگی بار دگر

همه چیز نیك به پایان برسد

روز میلاد بیاید از نو

كودكی چون گذرد

چند صباحی بعدش نوجونی برسد

دل من می‌خواهد

بروم در دل كوه

بنشینم لب دشت

سویِ آن باغِ پر از بلبل و گُل

دل من می‌خواهد

سَر به دریا بزنم

بدنم را كمی در آب شناور بكنم

حالِ هر پیرزن و مردِ كهنسال بپرسم از وی

دل من می خواهد

سویِ كاشان بروم

بروم سمتِ مزار

بر سر خاك پدر

با وجودی كه دگر نیست، ولی

شاخه‌ای گل به مزارش ببرم

از خدا می‌خواهم

جایِ او خلد برین باشد و آسوده زاین چرخ و فلك

راحت آنجا برود سمت خدا

دل من می‌خواهد

حرف‌هایی كه درون سینه‌ست

بعد از آنی كه بگفتم به پدر

دو سه حرفی به زن آقا بزنم.

دل من می‌گیرد

زین همه بی‌مهری

اینكه ما آدم‌ها

همه در گیر  شدیم

همه در رؤیامان دل به زنجیر شدیم

دل من می‌خواهد همه با هم باشیم

این نباشد نقصی، این ندارد عیبی

اگر از سفره ی مملو شده از مرغ و كباب نیست خبر

همه با هم به سرِ بقچه‌ای از نانِ جوی

یا به یك كاسه آب و نمكی

جملگی خوش باشیم

دل من می‌خواهد

این‌كه ما آدمها كمی صادق باشیم

یا محبت نكنیم

یا اگر هم كردیم

تا به‌ آن آخر خط،  همه راسخ باشیم

آنچه من می‌خواهم ای خدا هست زیاد؟

تو خودت خوب خبر داری و

بهتر زِ من و از همه كس میدانی

دل من می‌خواهد

آنچه را حضرت حق می‌داند.


[ یکشنبه 7 خرداد 1391 ] [ 06:02 ق.ظ ] [ Hasan Sadati ]

فردای مرگ

به خطی خوشگل و زیبا بدیدم این چنین متنی كه منقوش است بر لوحی بدین مضمون:

نمی‌دانم چه خواهد شد پس از مرگم و یا آن كوزه‌گر

از خاك اندام تنم سازد چه چیزی را ... الی آخر.

من اما این چنین گویم

ولی من خوب می‌دانم

پس از مرگم مرا همچون اسیری بسته پا و دست

میان حفره‌ای تاریك بگذارند و

چند سنگ لحد بر روی جسم لاغر اندامم.

مبادا! من برون آیم زِ این خاك و گِل اندود گردیده به روی پیكر بی‌جان و بی‌روحم

رفیقان اشك می‌ریزند به بی مهریِ‌شان در وقتِ بودن‌هایِ من

من تنها گرفتارم به تاریكی این كاشانه ظلمانی و كوچك

پس از چندی همه از یاد خواهند بُرد منِ تنهایِ بی‌كس را

چه بیچارست آن یارم

انیس و مونسِ آن روزگارانم

همانی نازنین جانم

كه بالاجبار می‌باید

همه حرفِ دلش را با همان سنگِ مزارم گوید و

تنهایِ تنها تا اَبد ماند.

دلم تنها برایِ او چقدر تنگ است.

برایِ مهربانی كه دلش دریایی از درد است.



[ شنبه 6 خرداد 1391 ] [ 06:02 ق.ظ ] [ Hasan Sadati ]

خدا

خدایا !!! ...

كیستم من؟ !! چیستم من؟!

خدایا !؟

تو كجایی؟ خانه‌ات را تو بگو.

دل من می‌گیرد

دل من می‌خواهد یك سَری پیش تو آید اما ...

خانه‌ات، لهجه، زبانت

همه را نابلدم.

من شنیدم كه همه چون به بن بست و به آخر برسند سر به بالا گیرند، دست به بالا ببرند.

گوئیا بالایی.

دیده‌ام اما من  قبله مردم شهر هر كجایی باشند رو به آن خانه‌ی توست.

همه گویند كه هر جا هستی.

در میان جنگل، در میان دریا

كلبة پیرزنی پشت كوه‌های بلند

خانه مرد عجیبی آنطرف در پس دیوار بلند

آسمان هم كه حضورت پیداست

همه جا هستی و من باز

از این همه بودنم چه قدر بی‌خبرم

چه قدر راحت و آسوده گنه كردم و غافل بودم.

ولی امروز دلم می‌ خواهد

زین همه جرم و گنه توبه كنم

توبه‌ام را بپذیر.



[ جمعه 5 خرداد 1391 ] [ 06:02 ق.ظ ] [ Hasan Sadati ]

باران

در هوایی كه پر از باران است

آسمان نیز به اندازه من

دلش از غم شده لبریز و همی می‌بارد.

اشكِ باران به لبِ خشك تُراب

ثمرش خنده  و لبخند برای گلهاست.

زیر این بارشِ تند

كودكی

درِ هوس یك بُرش از قارچِ لبو

لب بهم می‌ساید.

كمی آنسوتر هم

عابری می‌بینم كه زِ سوزِ سرما به خودش می‌لرزد.

یك نفر شیك آمد

چتر بر روی سرش

بی‌تفاوت به همه آدمهاست

دختری كوچك، زیرِ آن چادر مشكی و سیاهِ مادرش

دزدكی پیر و جوان را

همه را می‌پاید.

نگهش نیست به من

نگهش نیست به من كه در این سردی و باران زیاد

من به گرمایِ درونِ اُتولم همه را می‌نگرم

كاش میشد همه را

من به گرمایِ درون اتولم

لحظه‌ای اندك اگر هست

مهمان بكنم.



[ پنجشنبه 4 خرداد 1391 ] [ 06:02 ق.ظ ] [ Hasan Sadati ]

هوشیاری

                                                                           میرسد        روزی     كه     هوشیارت    كنند                                      از غم   داغم    پریشانت     كنند

                                                                           میرسد      روزی         كه           از      بهر           شفاء                                  ختم    اَمن‌ها یجیب     بر پا      كنند

                                                                            میرسد           روزی      كه        عمرم     سر رسد                                      میرسد  روزی كه  در خاكم كنند

                                                                            میرسد       روزی     كه    خویشان   بهر    من                                      جامه    مشكی    ز غم   بر تن كنند

                                                                           بعد ختم و هفت و سالی چون گذشت                                       این بُوَد ممكن كه   باز یادم كنند


[ سه شنبه 2 خرداد 1391 ] [ 06:02 ق.ظ ] [ Hasan Sadati ]

سوز دل

لبخند زهر دار تو

                                                         مانده ست به یادِ من

دلگیرم از کلام و

                                                   هم از آن نگاه  تو

آن را به یاد دارم و

                                                   هرگز نمیبرم ز   یاد

این بغض و کینه 

                                                  که دارم ز کارِ تو

دل را بسوختی

                                                  کلامی نگفتمت

ترسم که آه من

                                                  بر آرد دمار تو


[ سه شنبه 2 خرداد 1391 ] [ 06:02 ق.ظ ] [ Hasan Sadati ]

مادربزرگ

هر تار ِ مویِ سپیدش

هزار گنجینه ست.

دست هایِ نرم و سپید دیروزش

امروز ولی پر از چرو ک  و صدپینه ست.  

همیشه عادت او هست

گیسوانی سپیدش را

به مثل یالِ اسب میبافد.

چشم هایِ آبی و قشنگِ گذشته اش اما حیف

امروز ولی به پشتِ قابِ  یک شیشه ست.

برایِ آنکه شبی را  بخوابم آسوده          

 چه قصه ها که نگفت و نوازشی که نکرد.

صدای قصه و لالایی اش هنوز

چه خوب مانده به یادم

 وتا همیشه جاوید است.

همیشه در پستو

مویز و کشمش و انجیر و گردو داشت.

خودش اگر چه نمی خورد                         

برای من نگه می داشت.

چه روزگارغریبی                                                                             

 عجب زمانه ی پر دردی

 ز روزگار قدیم ، آن گذشته ی نه چندان دور

میان خیل رفیقان، نمونه و الگوست.

در این زمانه و لیکن برای چند قدم

چه وقت ها می شود که دست بر کمر دارد

برای  او دو رفیق است         

به وقتِ طیِ طریق

یکی رفیق  او دیوار

رفیق دیگر او هم

چوب عصای اوست.

انگشنری عقیق به انگشت دست راست

یک ارمغانی از سفر کربلای اوست.

هنوز که هنوز است

تسبیح شاه مقصود

  برای گفتن ذکر

 دست یا به گردن اوست.

چه خاطرات زیادی مانده در یادش

چه حرف های زیادی

هنوز در سینه ی اوست .

          

 

 


[ دوشنبه 1 خرداد 1391 ] [ 11:43 ق.ظ ] [ Hasan Sadati ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ


قلمم در بیان عاجز است و زبانم در کلام قاصر.
از جمع کلمات، درقالب شعر و داستان
شرحی از دل نوشته هایم را به رشته تحریر درآوردم.
کلام دوست واژه ای ست مقدس
و تو ای قدیس من.
لطفِ نگاهِ چشمانِ مهربانت را
از جمله های پر خبط و اشتباه من دریغ مدار.
اگر هر سطری از کلامم مقبولِ نظری اُفتَد
مرا خودشیفته نخواهد کرد و
اگر هر واژه ام منفور نگاهی شود
در من ایجاد بغضی نخواهد شد.
در مسند قضاوت شما
حکم به هرآنچه دهید در قبال رد و تاییدم
سر تسلیم فرود خواهم آورد
حکم تان دست مایه ای است
تا بتوانم بر لوحِ سفیدِ کاغذ
واژه ای را بنگارم
که محبوبِ هرنگاه و مجذوبِ هر دلی باشد.

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic